กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 93: ไฟดับระหว่างคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ
ด้านนอกหน้าต่างท้องฟ้ามืดครึ้ม ส่วนในห้องเรียนสว่างไสวด้วยแสงไฟ
อู๋จวินกู้ไม่อยู่ เฉินอวิ๋นอวิ๋นจึงวิ่งมานั่งที่ของเขาเพื่อคุยกับเจียงเหนียนอีกแล้ว
เธอพบว่าตัวเองยิ่งวันยิ่งชอบคุยกับเจียงเหนียน ไม่ว่าเธอจะพูดเรื่องอะไร อีกฝ่ายก็รับมุกต่อได้หมด
ที่สำคัญ เจียงเหนียนยังต่อบทสนทนาได้ลื่นไหลสุดๆ ไม่มีสะดุดแม้แต่นิดเดียว การคุยกับเขาให้ความรู้สึกเหมือนปลาได้น้ำ จนยิ่งคุยก็ยิ่งสนุก
กระทั่งใกล้ถึงเวลาเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ เฉินอวิ๋นอวิ๋นถึงจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
หลี่ฮวา เพื่อนร่วมโต๊ะก็ร่วมวงคุยด้วย เขารู้ว่าเฉินอวิ๋นอวิ๋นมาหาใคร พูดตามตรง เขารับเรื่องการพูดคุยที่อาจส่งผลต่อการเรียนแบบนี้ไม่ค่อยได้
ความล้มเหลวของตัวเองยังน่าเสียดายไม่เท่าความสำเร็จของเพื่อน ที่ทำเอาคนอื่นใจพังยิ่งกว่า
“พี่ พวกนายสนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ใคร?”