บทที่ 92: ไม่ใช่นะพี่ ทำไมพี่ถึงบุกไปถึงฝั่งตรงข้าม... แม่งเอ๊ย พี่ยอมแพ้แล้วเหรอ?

บทที่ 92: ไม่ใช่นะพี่ ทำไมพี่ถึงบุกไปถึงฝั่งตรงข้าม... แม่งเอ๊ย พี่ยอมแพ้แล้วเหรอ?

เจียงเหนียนหันหน้าไป รู้สึกเหมือนเมื่อครู่หลี่ชิงหรงจะยิ้มออกมา... คงเป็นภาพลวงตาล่ะมั้ง

เขาจ้องใบหน้าด้านข้างของเธอมาตลอด มุมปากก็ไม่เห็นขยับเลยนี่

แปลกชะมัด ลองมองอีกทีดีกว่า

จ้อง—

ดูเหมือนจะไม่ได้ยิ้มจริงๆ เธอไม่สนใจทางนี้เลยแม้แต่น้อย ต่างจากเหยาเป้ยเป้ยที่เวลายิ้มแล้วอ้าปากกว้างจนยัดซาลาเปาได้ทั้งลูก หัวหน้าห้องดูจะยิ้มบางๆ เสียมากกว่า

อย่างตอนบ่ายของวันกีฬาสีครั้งก่อน ภายใต้แสงอาทิตย์ยามสนธยาที่ร้อนแรง รอยยิ้มเม้มปากนั้นยังคงทำให้เขาลืมไม่ลงจนถึงวันนี้

สีชมพูบางเบาแต้มอยู่บนริมฝีปาก ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด

ช่างเถอะ ทำข้อสอบต่อดีกว่า

ข้อสอบวิทย์รวมเริ่มจากปรนัยก่อน เขาเลือกเริ่มทำชีววิทยา แล้วไล่ลงไปทีละวิชา ข้อไหนทำไม่ได้ก็ข้ามไป