บทที่ 47: ตอนนั้นก้มเก็บปากกา พอเงยหน้าขึ้นมาก็คณิตศาสตร์ไม่ไหวแล้ว

บทที่ 47: ตอนนั้นก้มเก็บปากกา พอเงยหน้าขึ้นมาก็คณิตศาสตร์ไม่ไหวแล้ว

หลังเลิกคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำระหว่างเดินกลับบ้าน เจียงเหนียนยังจงใจบันทึกไว้ในใจเป็นพิเศษ

วันที่หกตุลาคม วันที่สองหลังจากคืนดีกับสวีเฉี่ยนเฉี่ยน

สวีเฉี่ยนเฉี่ยน: นายจะสาวน้อยเกินไปแล้วนะ!

เด็กมัธยมปลายมีความงามแบบรูปร่างสูงโปร่ง ผมไม่ดัดไม่ย้อม และเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา แต่เด็กมัธยมปลายที่เพิ่งเรียนคาบค่ำเสร็จนั้นเป็นข้อยกเว้น เพราะเลิกเรียนตอนสามทุ่มสี่สิบนาที

ในอำเภอเจิ้นหนาน แม้แต่โรงงานทอผ้ายังไม่กล้าให้ทำโอทีดึกขนาดนี้

ร่างกายของนักเรียนมัธยมปลายบางคนถูกตารางชีวิตนรกเล่นงานจนแทบพังยับเยิน ทั้งวันดูไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าขึ้นสิว มันเยิ้ม แม้แต่ผมก็ยังมันแผลบ