กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 46: ตื้นเขิน
หมากั๋วจวิ้นอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนยกมือดันแว่น “พี่ อย่าบอกนะว่าคนคนนั้นเป็นพี่จริงๆ?”
“พูดอะไรของนายเนี่ย เรียกว่าพูดได้ยังไง!” เจียงเหนียนเปลี่ยนเรื่องอย่างหน้าตาเฉย “คนอะไร ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักนิด... ฉันขอพบทนายของฉัน!”
“พี่เหนียน พี่โหดขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลี่หัวชูนิ้วโป้ง
“NBA ขาดพี่ไปผมไม่ดูแล้วครับพี่” หมากั๋วจวิ้นชูนิ้วโป้งตาม “ตอนแข่งพี่ก็ยั้งมือหน่อยนะ ผมกลัวพี่จะศอกเลอบรอนตาย”
เหยาเป้ยเป้ยเดินผ่านมาพอดี จึงร่วมวงวิจารณ์ไปด้วย
“เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ต่อให้ตีกันก็แล้วไปเถอะ แต่แกถอดรองเท้าพวกเขาแล้วโยนเข้าห้องน้ำทำไมกัน แค่นึกภาพว่าพวกนั้นใส่รองเท้าข้างเดียวกลับบ้าน ฉันก็อยากหัวเราะแล้ว”
จางหนิงจือพยักหน้าด้วยสีหน้ากังวล ก่อนเอ่ยว่า