กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นเฮ่อมองสภาพแวดล้อมแปลกตาเบื้องหน้าที่ราวกับเปลี่ยนแปลงขึ้นมาในพริบตา ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
มือของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพื่อปกป้องซูหร่านหร่านไว้ด้านหลัง สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“ที่นี่คือที่ไหน?”
ปฏิกิริยาเช่นนี้ของเสิ่นเฮ่อก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ท้ายที่สุดแล้ว คนที่ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในยุคข้อมูลข่าวสารระเบิดทะลัก ย่อมไม่มีทางจินตนาการได้ว่า คนคนหนึ่งจะสามารถพกพาโลกใบหนึ่งติดตัวไปได้
แม้แต่ซูหร่านหร่านเองซึ่งเคยผ่านยุคอินเทอร์เน็ตมาแล้ว ก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่
ที่เธอรู้ว่าสิ่งนี้เรียกว่ามิติ ก็เป็นเพราะเธอฝันว่าหลี่เสวี่ยชิวมีมัน