กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่เป็นไร!”
หวังชุนเม่ยส่ายหน้า ก้มลงย่อตัวหมายจะเก็บตำราบนพื้น
แต่ในเวลาเดียวกัน มือเรียวยาวอีกข้างหนึ่งก็เอื้อมไปยังแบบฝึกหัดบนพื้นเช่นกัน
เมื่อหวังชุนเม่ยมองเห็นลายมือโย้เย้ของตนเองเปิดเผยต่อหน้าชายแปลกหน้า นางก็ทั้งเขินอายทั้งกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที แทบอยากขุดรูมุดหนีเข้าไป
คงเพราะอับอายเกินไป นางจึงยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า คว้าแบบฝึกหัดของตนเองกลับมาก่อน
เมื่อเห็นสีหน้าของสหายหญิงไม่สู้ดี เฉินเหลียงเสวียจึงเพิ่งรู้ว่าตนเองเสียมารยาทเกินไป
“ขอโทษ” เขากล่าวขอโทษอีกครั้ง พร้อมถอยหลังไปหนึ่งก้าว
โชคดีที่ตอนนั้นซูหร่านหร่านก็ออกมาพอดี
ทันทีที่เห็นนาง หวังชุนเม่ยก็รีบเอ่ยลา