กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางเสี่ยวฮวายังไม่ทันได้ดีใจที่หวังชุนเม่ยฟื้นขึ้นมา ก็ได้ยินคำพูดเช่นนี้เสียก่อน
“แม่จำหนูไม่ได้แล้วหรือ? หนูคือเสี่ยวฮวา!”
“หวังชุนเม่ย” กวาดตามองทุกสิ่งตรงหน้าอย่างตื่นตระหนก แม้แต่สถานที่แห่งนี้ก็ยังแปลกหน้าสำหรับเธอโดยสิ้นเชิง
เธอเห็นผู้คนทั้งชายหญิงเบียดเสียดกันอยู่ในห้องโถงกว้างแห่งหนึ่ง
ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ต่างก็สวมเสื้อผ้าประหลาดและไว้ทรงผมแปลกตา
นี่เธอตกนรกมาแล้วหรือ?
ไม่อย่างนั้นจะได้เห็นภาพพิสดารชวนตาลายเช่นนี้ได้อย่างไร?
แต่ทำไมคนที่ตกนรกต้องเป็นเธอด้วย? หากจะมีใครตกนรก ก็ควรเป็นไอ้คนทรยศไร้หัวใจนั่นต่างหาก!
เมื่อนึกถึงคำพูดหน้าด้านไร้ยางอายของคนผู้นั้น “หวังชุนเม่ย” ก็รู้สึกเคียดแค้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่