กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอได้ยินว่าเธอจะออกไปช่วย เหล่าภรรยาทหารที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ประหลาดใจ
“พี่จาง ข้างนอกทั้งลมแรงทั้งฝนหนัก ออกไปก็มองทางไม่เห็นอยู่แล้ว คุณออกไปตามหาอันตรายเกินไป หวังชุนเม่ยอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร อย่างน้อยก็ยังมีผนังช่วยบังลมบังฝน”
จงจวี๋ฮวารีบยื่นมือไปดึงตัวเธอไว้พร้อมเกลี้ยกล่อม
“ใช่แล้ว พี่จาง ลมแรงขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้ตอนนี้ออกไปได้ อีกเดี๋ยวก็ไม่แน่ว่าจะกลับมาได้”
คนอื่น ๆ ต่างพากันช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย
เมื่อจางเสี่ยวฮวาได้ยินว่าพวกเธอไม่ยอมออกไปช่วยแม่ของเธอ ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วก็ยิ่งไร้สีเลือด
เธอเงยหน้าขึ้นมองซูหร่านหร่านด้วยสายตาน่าสงสาร
ซูหร่านหร่าน: …
พูดตามตรง ร่างเล็ก ๆ อย่างเธอเองก็คงมีแต่ไปแล้วไม่ได้กลับเหมือนกัน