บทที่ 39

บทที่ 39

ซางอวี๋กับหลิวอวี้เฉิงขี่จักรยานเคียงคู่กันไปทางเขตบ้านพักพนักงานฝั่งตะวันออก ตลอดทางนี้ไม่ค่อยมีไฟถนน หนทางก็ไม่ค่อยเรียบนัก ทั้งสองคนจึงขี่กันค่อนข้างช้า วินาทีนี้ ซางอวี๋รู้สึกโชคดีจริงๆ ที่เมื่อกี้เธอไม่ได้ปฏิเสธไม่ให้หลิวอวี้เฉิงมาส่ง ทางแบบนี้ถ้าไม่มีใครมาเป็นเพื่อนด้วย คงจะรู้สึกกลัวอยู่เหมือนกัน

เธอพูดคุยตอบโต้กับหลิวอวี้เฉิงไปเรื่อยเปื่อย แต่ความคิดกลับล่องลอยไปถึงอดีตอันแสนไกลโพ้นแล้ว

หลิวเจี้ยนเซ่อมีลูกสี่คน คนโตกับคนรองล้วนเป็นลูกชาย ลูกคนโตชื่อหลิวอวี้กั๋ว ลูกคนรองคือหลิวอวี้เฉิง ด้านล่างยังมีลูกสาวฝาแฝดอีกสองคน ลูกคนที่สามหลิวอวี้หมิ่น ลูกคนที่สี่หลิวอวี้เจวียน

หลิวอวี้กั๋วปีนี้อายุยี่สิบห้าปี เป็นพนักงานตรวจสอบขนาดไม้อยู่ที่ลานเก็บไม้เขตตะวันออก เป็นพนักงานประจำของโรงงานไม้ มีคนที่กำลังคุยเรื่องแต่งงานด้วยแล้ว ถ้าเธอจำไม่ผิดล่ะก็ จะแต่งงานในช่วงวันชาติปีนี้แหละ

ลูกคนรองหลิวอวี้เฉิงปีนี้อายุยี่สิบปี เพิ่งจะเรียนจบมัธยมปลาย สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ก็เลยว่างงานอยู่บ้าน ส่วนลูกคนที่สามกับคนที่สี่สองคนนั้นยังเรียนอยู่มัธยมต้น