บทที่ 40

บทที่ 40

“หลิวอวี้เฉิงถือว่าสมหวังแล้วล่ะ” ขณะที่ซางอวี๋กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่คนเดียว จู่ๆ เธอก็ได้ยินเผยเจิงพูดขึ้นมา

เธอจับนัยยะที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเผยเจิงได้ทันที จึงหันขวับกลับไปจ้องตาเขา แล้วยิงคำถามเป็นชุด "สมหวัง? หมายความว่าไง? สมอะไร หวังอะไร? นายรู้อะไรมาใช่ไหม?"

เผยเจิงรู้จักซางอวี๋มาพักใหญ่แล้ว แต่ในความทรงจำของเขา ซางอวี๋เป็นคนที่มีขอบเขตชัดเจนมาตลอด และไม่เคยเป็นฝ่ายสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของใครก่อนเลย

ต่อให้ช่วงหลังมานี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะสนิทสนมกันมากขึ้น แต่ซางอวี๋ก็ดูเหมือนจะไม่เคยแสดงความสนใจในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น เผยเจิงคงรู้สึกว่าคนคนนี้ช่างมีมารยาทดีเหลือเกิน แต่พอคนคนนี้คือซางอวี๋ เผยเจิงกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก

ดังนั้น พอถูกซางอวี๋ซักไซ้ไล่เลียงแบบนี้ ในใจเขาจึงแอบลอบดีใจอยู่ลึกๆ

ไม่สนหรอกว่าเธอจะซักไซ้เพราะใคร แต่อย่างน้อยเธอก็เป็นฝ่ายถาม ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีล่ะนะ