บทที่ 33

บทที่ 33

เลขาธิการหม่า: ...

เลขาธิการหม่าพิจารณามองซางอวี๋ตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ ก็ยังคงเป็นสาวชาวชนบทธรรมดาๆ คนหนึ่งจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะสีหน้าของเธอดูแน่วแน่และจริงจังมากเกินไปล่ะก็ เลขาธิการหม่าคงรู้สึกแค่ว่าหญิงสาวคนนี้กำลังล้อเล่นเท่านั้น

เขาหุบรอยยิ้มตามมารยาทบนใบหน้าลงเล็กน้อย แล้วถามอย่างจริงจังอีกครั้ง "เสี่ยวซางเอ๊ย เรื่องนี้ เธอพูดจริงเหรอ?"

ซางอวี๋พยักหน้า ยืนยันอีกครั้ง "จริงค่ะ เลขาธิการหม่า ฉันไม่ได้พูดล้อเล่นกับคุณ สินค้าพวกนี้ฉันเหมาหมด ขอราคาเน็ตๆ ให้ฉันหน่อยสิคะ"

ภายในใจของเลขาธิการหม่าก็ยังไม่ค่อยจะวางใจนัก

ถ้าสิ่งที่ซางอวี๋พูดเป็นเรื่องจริง งั้นก็ถือว่าช่วยเขาแก้ปัญหาใหญ่เท่าฟ้าไปได้เลย รถอะไรล่ะ กำลังคนอะไรล่ะ เวลาอะไรล่ะ แล้วยังเรื่องจะส่งคนของรองผู้อำนวยการคนไหนไปจัดการอีก ปัญหาทั้งหมดจะคลี่คลายอย่างง่ายดาย

ปัญหาก็คือ เรื่องใหญ่มหึมาขนาดนี้ ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่สิ่งที่สาวชาวชนบทคนนี้จะจัดการได้ แต่ถ้าเธอจัดการได้ขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?