บทที่ 34

บทที่ 34

เผยเจิงฟังความเห็นของซางอวี๋และเลขาธิการหม่าแล้ว บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มสุภาพตามมารยาท พลางกล่าวว่า "เลขาธิการหม่าครับ ที่เสี่ยวซางพูดมาก็ไม่ถูก จะเอาของไปแล้วอีกหนึ่งสัปดาห์ค่อยจ่ายเงินได้ยังไงล่ะครับ?"

เดิมทีเลขาธิการหม่ายังระแวดระวังเผยเจิงอยู่อย่างมาก แต่พอได้ยินประโยคแรกของเผยเจิงว่าอยู่ข้างตัวเอง ก็รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ใช้ได้ทีเดียว รู้ความมากๆ บนใบหน้าจึงประดับไปด้วยรอยยิ้ม "ใช่ไหมล่ะ เหตุผลมันก็เป็นแบบนี้แหละ"

ซางอวี๋ฟังแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น เธอใช้ข้อศอกกระทุ้งเผยเจิงเบาๆ ทว่าเผยเจิงกลับไม่มองเธอ ทำเพียงพยักหน้าเออออไปกับคำพูดของเลขาธิการหม่า ซางอวี๋อ้าปากจะพูดอยู่สองครั้ง ก็ถูกเผยเจิงขัดไว้หมด

ชั่วขณะนั้น ซางอวี๋โกรธจนแทบหงายหลัง รู้สึกแค่ว่าผู้ชายคนนี้ช่างดีแต่ทำเรื่องเสียจริงๆ

ในจังหวะที่ซางอวี๋เกือบจะทนไม่ไหวแล้วนั่นเอง ก็ได้ยินเผยเจิงเอ่ยปากขึ้นมาอีกอย่างไม่รีบร้อน "เลขาธิการหม่าครับ แต่ว่ากันตามตรง ตอนนี้ในมือใครจะสามารถควักเงินตั้งพันกว่าหยวนออกมาได้ในรวดเดียวล่ะครับ คุณว่าจริงไหม?"