บทที่ 31

บทที่ 31

ซางอวี๋หันกลับไปมอง ก็เห็นสือชุนวิ่งเหยาะๆ ตรงมาทางเธอ แต่ว่าไม่เหมือนกับตอนที่แต่งตัวทันสมัยเมื่อครู่ ตอนนี้สือชุนสวมเสื้อคลุมผ้าเจี่ยฟ่างสีเทาทับอยู่ด้านนอก บนหัวสวมหมวกที่ทำจากผ้าเจี่ยฟ่างสีฟ้า ที่แขนยังสวมปลอกแขนสีเดียวกันอีกด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะสือชุนวิ่งไปพลางเรียกชื่อตัวเองไปพลางล่ะก็ เธอแต่งตัวแบบนี้ ซางอวี๋คงจำคนคนนี้ไม่ได้จริงๆ

ซางอวี๋ยังไม่ทันได้ถาม สือชุนกลับเป็นฝ่ายอธิบายสาเหตุของการแต่งตัวแบบนี้ของตัวเองด้วยความเขินอายเสียเอง "หน่วยงานเรามีงานต้องทำนิดหน่อยน่ะ พนักงานที่ไม่ใช่พนักงานขายก็ต้องไปช่วยกันหมด"

เพราะวันนี้เพิ่งจะรู้จักกันเป็นวันแรก ซางอวี๋ก็ไม่กล้าถามว่าบริษัทห้างสรรพสินค้าของสือชุนมีงานอะไรให้ทำ ทำได้เพียงพยักหน้าแสดงให้เห็นว่าตัวเองรับรู้แล้ว สือชุนเป็นคนกระตือรือร้น เธอจูงมือซางอวี๋มุ่งหน้าตรงไปยังเคาน์เตอร์ที่ขายของใช้ในชีวิตประจำวันโดยเฉพาะทันที

เพราะเมื่อกี้ตอนอยู่บนรถ ซางอวี๋บอกสือชุนไปแล้วว่าวันนี้ที่มาบริษัทห้างสรรพสินค้า จุดประสงค์หลักก็คือมาซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน