บทที่ 30

บทที่ 30

ตั้งแต่เมื่อคืนที่ซางอวี๋ถูกหลิวเถี่ยถ่าเข้ามาขโมยของ เธอก็อัดอั้นไฟโกรธไว้ขุมหนึ่ง แถมเมื่อคืนยังวุ่นวายอยู่ค่อนคืนจนไม่ได้นอนหลับพักผ่อนให้ดี วันนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าตรู่ไปรับผักอีก ไฟโกรธขุมนี้จึงยิ่งลุกโชนขึ้นไปอีก

เดิมทีคิดว่าวันนี้จะได้มาซื้อของดีๆ เดินเล่นในเมือง อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นไม่น้อย แถมยังเต็มไปด้วยความคาดหวัง ใครจะไปคิดล่ะว่าบนรถเมล์คันนี้จะยังมาเจอขโมยอีก?

ไม่เพียงแค่นั้น ขโมยพวกนี้ดันยังกำเริบเสิบสานขนาดนี้ ถูกจับได้แล้วไม่เพียงไม่ยอมอยู่เฉยๆ รอโดนจับ แต่ดันยังพยายามจะเข้ามาทำร้ายเธออีก

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาเกือบจะเหยียบไข่ไก่ของเธอแล้ว! ไข่ไก่ราคาหลายสิบหยวนของเธอเชียวนะ!

ความโกรธที่สะสมมาเรื่อยๆ และไม่สามารถระบายออกได้ ในที่สุดก็พุ่งทะลักออกมาในวินาทีนี้ พอจะนึกออกเลยว่าลูกเตะของเธอในครั้งนี้มันหนักหน่วงแค่ไหน

เห็นเพียงผู้ชายผอมดำคนนั้นตัวงอคุดคู้ลงไปทันที ในลำคอเปล่งเสียงร้องโหยหวนออกมาคำหนึ่ง ทว่าเสียงร้องนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขาเม้มปากแน่น กลั้นหายใจ สองมือกุมเป้ากางเกงของตัวเองไว้ สีหน้าซีดเผือดจนน่ากลัว