บทที่ 29

บทที่ 29

เช้าตรู่ในฤดูร้อน คนส่วนใหญ่ง่วงเหงาหาวนอนอยู่บนรถเมล์ที่แล่นๆ หยุดๆ โคลงเคลงไปมา เสียงตะโกนของซางอวี๋ ทำให้คนทั้งคันรถตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที

แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น ทุกคนก็พากันคลำดูกระเป๋าเป้ของตัวเอง หรือไม่ก็กระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงบนตัว อยากจะดูว่ามีขโมยโผล่มาจริงๆ ไหม เงินของตัวเองยังปลอดภัยอยู่หรือเปล่า

หัวขโมยที่ถูกซางอวี๋แฉ หันขวับกลับมาใช้สายตาดุร้ายจ้องเขม็งมองซางอวี๋อย่างดุเดือดทันที ดูเหมือนต้องการจะจดจำเธอไว้ให้แม่น แต่ปากของเขากลับไม่หยุด ยังคงตะโกนต่อไป "รีบจอดรถเร็วเข้า ฉันมีธุระด่วน! ฉันจะลงรถ"

ยังไม่ทันที่รถเมล์จะจอดสนิท ภายในห้องโดยสารก็เริ่มมีคนทยอยตะโกนออกมาแล้ว

"เงินฉันหาย!"

"อ๊ะ! เงินฉันก็หาย!"

"พระเจ้าช่วย! บนรถมีขโมย!"

...

เพียงชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศความตื่นตระหนกจากการเงินหายก็ลุกลามจากท้ายรถไปสู่หน้ารถอย่างรวดเร็ว ภายในรถเมล์ทั้งคันเริ่มวุ่นวายปั่นป่วน