บทที่ 25

บทที่ 25

ตอนบ่ายที่กินข้าวในห้องนี้ เผยเจิงก็ได้กลิ่นหอมแบบนี้แล้ว เดิมทีเขาคิดว่ากลิ่นนี้จะค่อยๆ ทำให้ประสาทรับกลิ่นชินชาไปเองตามระยะเวลาที่เขาอยู่ในห้องนานขึ้น จนไม่ได้กลิ่นอีก

ทว่า กลิ่นนี้กลับราวกับมองทะลุความคิดของเขาออก ไม่เพียงแต่ไม่ยอมประนีประนอมกับประสาทรับกลิ่นของเผยเจิงเท่านั้น กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นตามระยะเวลาที่เขาอยู่ในห้องนี้นานขึ้น พวกมันราวกับมีชีวิตเกาะติดอยู่บนตัวเขา ทำให้เขาต้องหลีกลี้หนีไปอย่างทุลักทุเล

จนกระทั่งล้มตัวลงนอนบนเตียงเป็นเวลานานแล้ว หัวใจที่สั่นไหวของเผยเจิงถึงได้ค่อยๆ สงบลง เขาคิดว่านี่เป็นเพราะตัวเองเดินทางไปทำธุระเหนื่อยเกินไป จึงทำให้เกิดภาพหลอนเพ้อเจ้อพวกนี้ขึ้นมา แต่มาถึงตอนนี้ เมื่อเขาเข้ามาในห้องของซางอวี๋อีกครั้ง เผยเจิงถึงได้รู้ว่า สิ่งนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับความเหนื่อยล้าของเขาเลยสักนิด

กลิ่นหอมสดชื่นนั้นก็ไม่ใช่ภาพหลอนอะไรของเขา ต้นกำเนิดของพวกมันอยู่ที่ตัวของซางอวี๋นั่นเอง