บทที่ 23

บทที่ 23

ไข่ไก่สีเหลืองทองที่เกรียมเล็กน้อยวางโปะอยู่บนข้าวสวยสีขาวสะอาด ไอร้อนผ่าวที่แฝงไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวผสมผสานกับกลิ่นหอมแปลกประหลาดอันทรงพลังของไข่ เกิดเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่ทำให้น้ำลายสอ พัดโชยปะทะใบหน้าของซางอวี๋อย่างต่อเนื่อง

สายตาของเธอจดจ้องไปที่ไข่สีทองเหล่านั้น ความรู้สึกสะท้อนใจที่ยากจะระงับได้หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ

คนเราก็แปลกแบบนี้แหละ มักจะนึกถึงความทรงจำที่ไม่เข้ากับสถานการณ์เอาเสียเลยในบางสถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจง

ซางอวี๋จำได้ว่าในชาติที่แล้วของตัวเอง เธอก็ชอบคีบอาหารให้คนอื่นเหมือนกัน เธอคีบให้หวังจื้อลี่ ให้จ้าวเฟิ่งหลาน ให้หวังเหอผิง ให้หวังเทา หรือแม้แต่ภรรยาของหวังเทาเธอก็เคยคีบให้

แต่คนพวกนี้ถ้าไม่รับไว้ด้วยความเฉยเมย ก็จะแสดงท่าทีรังเกียจอย่างสุดจะทนแล้วเขี่ยกับข้าวที่เธอคีบให้ออกจากชาม ไม่เคยมีใครสักคนพูดคำว่า “ขอบคุณ” และยิ่งไม่มีใครหันกลับมาคีบกับข้าวให้เธอสักครั้ง

นานวันเข้า ซางอวี๋ก็เลยไม่มีนิสัยแบบนี้อีก