บทที่ 22

บทที่ 22

นึกไม่ออกก็ช่างมันเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ตอนนี้ซางอวี๋ไม่เคยเสียเวลาคิดซ้ำให้พวกคนและเรื่องที่ไม่สำคัญอีกแล้ว นั่นเป็นวิธีการที่เร่งผลาญชีวิตตัวเองเปล่าๆ เธอขี่จักรยานไปที่สถานีถ่านหินอีกรอบ ทำสมุดสำหรับซื้อถ่านหินรังผึ้ง ซื้อถ่านหินรังผึ้งมาหนึ่งร้อยก้อน และขอให้คนของสถานีถ่านหินไปส่งยังที่พักของเธอ

จัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ ซางอวี๋ถึงเพิ่งรีบไปที่สถานีธัญพืช ใช้สมุดปันส่วนอาหารซื้อข้าวสารสามสิบชั่งและแป้งสาลีสิบชั่ง นอกจากนั้นยังมีน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว และน้ำส้มสายชู

พอซื้อของพวกนี้ครบทั้งหมด ซางอวี๋ก็จ่ายเงินไปเกือบสี่สิบหยวนแล้ว นี่มันเงินเดือนทั้งเดือนของคนงานคนหนึ่งเลยนะ!

เธอลูบกระเป๋าเสื้อที่แฟบลงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงของตัวเอง อดไม่ได้ที่จะถอนใจว่า ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน การใช้เงินก็ง่ายกว่าการหาเงินมากเหลือเกินจริงๆ