บทที่ 16

บทที่ 16

เพราะการขัดจังหวะของเผยเจิงและต้วนเฉิง ทำให้ความตื่นเต้นกระวนกระวายใจจากการหาเงินได้ครั้งแรกตั้งแต่เกิดใหม่ของซางอวี๋ เจือจางลงไปไม่น้อย

ถึงขนาดที่ว่าหลังจากพวกเขากลับไป เธอก็ไม่ได้รีบหยิบเงินออกมานับทันที แต่กลับเลือกที่จะจัดแจงเฟอร์นิเจอร์อันน้อยนิดและแสนจะซอมซ่อเหล่านั้นให้เข้าที่เข้าทางเสียก่อน แล้วค่อยปิดประตูนั่งลงบนแผ่นไม้ปูเตียงแข็งๆ

ถึงแม้ซางอวี๋จะไม่ได้ตื่นเต้นเท่าตอนแรกแล้ว แต่กระเป๋าสะพายทหารเก่าๆ ใบนั้นก็ยังคงแนบชิดติดหน้าอกเธอตลอดเวลา แม้แต่ตอนที่คุยกับเผยเจิงเมื่อครู่ก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลย

จนกระทั่งตอนนี้ เมื่ออยู่เพียงลำพัง แขนขวาที่หนีบสายกระเป๋าไว้แน่นมาตลอดก็เริ่มรู้สึกชาและไม่ค่อยขยับเขยื้อนได้ตามปกติ

ซางอวี๋กลืนน้ำลายลงคอ สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะใช้มือซ้ายลูบคลำไปบนกระเป๋าที่ซักจนซีดใบนั้น สัมผัสที่เต่งตึงและนุ่มฟูจากธนบัตรอัดแน่นอยู่ข้างใน ทำให้หัวใจของซางอวี๋ที่แขวนลอยมาตลอดได้กลับมาเต้นอย่างสงบเสียที

เธอหาเงินได้แล้ว