บทที่ 15

บทที่ 15

เฝิงเหม่ยฮวารู้สึกมึนงงไปหมด

หล่อนหันไปมองสาวชาวกรุงหน้าตาสะสวยข้างๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ความรู้สึกไม่สมจริงถาโถมเข้าใส่ "คุณบอกว่าจะเหมาผักพวกนี้หมดเลยเหรอ?"

เฝิงเหม่ยฮวาชี้ไปที่กองผักบนพื้น ที่เพิ่งเก็บมาสดๆ ร้อนๆ มีมะเขือเทศสิบกว่าชั่ง ถั่วลันเตายี่สิบกว่าชั่ง แตงกวาสิบกว่าชั่ง แล้วก็ผักใบเขียวจิปาถะอีกหลายอย่าง กองเบ้อเริ่มเทิ่ม รวมๆ แล้วก็ต้องมีหกเจ็ดสิบชั่งได้ ตีเป็นเงินก็ต้องมีเจ็ดแปดหยวนเลยทีเดียว

ที่บ้านสวี่เอ้อร์ชิงไม่มีตาชั่ง น้ำหนักผักพวกนี้ก็มาจากการกะเกณฑ์ด้วยสายตาและมือของซางอวี๋ เฝิงเหม่ยฮวาเองก็ลองกะดูเหมือนกัน หล่อนเองก็กะไม่ค่อยถูก แต่ก็คิดว่าน่าจะใกล้เคียง เลยตกลงตามตัวเลขนั้น

"คุณจะเอาหมดเลยจริงๆ เหรอ?"

"ใช่จ้ะ รบกวนพี่สาวช่วยจัดลงกระบุงให้หน่อยนะ" ซางอวี๋ตรวจดูกระบุงไม้ไผ่ที่สวี่เอ้อร์ชิงมัดติดท้ายจักรยานให้ ก็พบว่ามันทั้งแน่นหนาและดูดี เหมือนอย่างที่เฝิงเหม่ยฮวาบอกไว้ไม่มีผิด

เฝิงเหม่ยฮวายังคงมึนงงไม่หาย "ผักพวกนี้รวมกับกระบุงแล้ว คิดยังไงก็ต้องสิบหยวนเลยนะ..."