บทที่ 17

บทที่ 17

ซางอวี๋เพ่งมองให้ชัด ถึงได้เห็นว่าคนที่พุ่งออกมาคือ หวังจื้อลี่

ตอนนี้หวังจื้อลี่ยืนขวางหน้ารถจักรยานของเธอ มือข้างหนึ่งจับแฮนด์รถไว้แน่น ส่วนอีกข้างเท้าสะเอว ผมเผ้าหวีเรียบแปล้จนมันแผล็บ กำลังจ้องมองซางอวี๋ด้วยสีหน้าที่คิดเอาเองว่าหล่อเหลาเอาการ

ท่าทางน่าขยะแขยงนั่นทำเอาซางอวี๋แทบอ้วก เธอยิ่งรู้สึกว่าชาติที่แล้วตัวเองตาถั่วขั้นสุดจริงๆ ที่ยังตัดใจหย่าจากตัวประหลาดน่ารังเกียจแบบนี้ไม่ลง แถมยังยอมให้เขาย่ำยีมาตั้งหลายปี!

ให้ตายเถอะ!

ตอนนี้ซางอวี๋แค่เห็นหน้าหวังจื้อลี่ก็คันไม้คันมืออยากจะซัดหน้าเขาเต็มแก่แล้ว ยิ่งเมื่อกี้เขาพุ่งพรวดออกมาจนเธอตกใจแทบตกจักรยาน ก็ยิ่งทำให้เธอโมโหเลือดขึ้นหน้า ด่ากราดใส่หวังจื้อลี่เป็นชุด