บทที่ 14

บทที่ 14

เช้าตรู่วันใหม่ ณ ลานโล่งด้านหลังแฟลตระเบียงร่วม มีครอบครัวพนักงานห้าหกครอบครัวเอาผักที่ปลูกเองที่บ้านใส่กระบุงมาตั้งแผงขายกันแล้ว

คนที่มาซื้อก็เป็นครอบครัวพนักงานโรงงานไม้ทั้งนั้น บางคนถึงขั้นใช้วิธีแลกเปลี่ยนสินค้ากัน ผักบ้านฉันแลกผักบ้านเธอ ถึงคนจะไม่เยอะมาก แต่บรรยากาศก็ดูคึกคักไม่เบา

ซางอวี๋ยืนมองความคึกคักในลานโล่งนั้นจากลานหลังบ้านตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เหมือนมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมากลางหัว

เธอรู้แล้วว่าตัวเองควรจะทำอะไร เธอรู้แล้วว่าเงินที่มีอยู่ในมือ กับจักรยานคันใหญ่ที่ได้มาจากการหย่า จะเอาไปทำอะไรได้บ้าง!

เธอขายผักได้นี่นา!

อีกแค่สองสามปี ลานโล่งซอมซ่อแห่งนี้ก็จะกลายเป็นตลาดสดที่ใหญ่ที่สุดในตำบลแล้ว

ในขณะที่ข้าวสาร แป้ง น้ำตาล น้ำมันพืช เนื้อสัตว์ และผ้า ยังคงต้องใช้คูปองแลกซื้อ ผักสดกลับเป็นสิ่งที่เปิดเสรีแล้ว เพียงแต่ว่าตอนนี้เทคโนโลยีการเกษตรยังไม่ก้าวหน้า การจะหาซื้อผักผลไม้นอกฤดูกาลแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

แต่ผักตามฤดูกาลก็ยังคงเป็นที่ต้องการอย่างมาก ดูอย่างครอบครัวพนักงานที่ลานกว้างนั่นสิ เพิ่งจะเอาผักมาวางขายก็มีคนมารุมล้อมแล้ว เดาว่าก่อนถึงเวลาอาหารเที่ยง ผักพวกนั้นก็คงขายหมดเกลี้ยง