บทที่ 13

บทที่ 13

ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า คนเยอะก็ทำงานได้ไวขึ้นจริงๆ

ห้องสิบเก้าตารางเมตรของซางอวี๋ ใช้เวลาแค่ช่วงบ่ายก็ถูกทุกคนเนรมิตจนดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาแล้ว

ผนังห้องที่เคยดำปี๋เพราะรอยเท้าเด็กของครอบครัวผู้เช่าคนก่อน ถูกทาปูนขาวจนขาวจั๊วะ แถมยังเรียบกริบ แม้แต่รอยบุ๋มจากรอยตอกตะปูเดิมก็ยังถูกอุดจนมิด

นอกจากผนังแล้ว หน้าต่างกับประตูที่ชำรุดก็ถูกซ่อมแซมเรียบร้อย โชคดีที่ผู้เช่าคนก่อนยังพอรักษาของอยู่บ้าง ถึงประตูหน้าต่างจะสกปรกไปหน่อย แต่กระจกก็ไม่ได้แตกเสียหาย

ไม่อย่างนั้น ซางอวี๋คงต้องเสียเงินเปลี่ยนกระจกอีก ทั้งที่เงินในมือตอนนี้แทบจะไม่กล้าใช้เกินไปแม้แต่เฟินเดียว

แผ่นไม้ปูเตียงในห้องก็ทำเสร็จแล้ว พวกเขายังเอาเศษไม้ที่เหลือมาต่อเป็นชั้นวางของแบบง่ายๆ สองอัน โต๊ะอีกหนึ่งตัว แล้วก็ม้านั่งตัวเล็กอีกสองตัวให้ซางอวี๋ด้วย

แต่ของพวกนี้ตอนนี้เอาไปฝากไว้ที่บ้านต้วนเฉิงก่อน

ต้วนเฉิงเป็นเพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทของเผยเจิงในกองรถบรรทุก หอพักของเขาอยู่ตึกข้างหลังแฟลตระเบียงร่วมของซางอวี๋ เดินแค่สองนาทีก็ถึง