บทที่ 12

บทที่ 12

คนเยอะ แถมยังมีแต่หนุ่มฉกรรจ์เป็นส่วนใหญ่ การทำความสะอาดห้องสิบเก้าตารางเมตรของซางอวี๋จึงไม่ใช่เรื่องยากเลย ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จ

พอซางอวี๋เห็นแบบนั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ตรงนี้ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก เลยปล่อยให้เหอลี่อิงเป็นคนคุมงานทำความสะอาดห้องแทน พร้อมกับบอกความต้องการของตัวเองไปคร่าวๆ ฝากฝังให้เพื่อนรักช่วยดูแลให้

ส่วนเธอก็รีบวิ่งไปที่โรงอาหารใหญ่ ตั้งใจจะซื้อกับข้าวมาเลี้ยงมื้อเย็นทุกคนสักหน่อย

ถ้าให้ซางอวี๋เลือก เธอคงอยากทำกับข้าวเองมากกว่า เพราะนอกจากจะแสดงความจริงใจได้ดีกว่าแล้ว ยังประหยัดกว่าด้วย

แต่เธอเพิ่งจะหย่ามาหมาดๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่จักรยานหนึ่งคันกับหีบไม้หนึ่งใบ เตาถ่าน หม้อ ไห กาน้ำร้อนอะไรก็ไม่มีสักอย่าง เลยต้องยอมถอยมาพึ่งโรงอาหารแทน

พอไปถึงโรงอาหารใหญ่ในเขตบ้านพักพนักงานฝั่งตะวันออก ก็ปาเข้าไปห้าโมงเย็นแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงที่โรงอาหารกำลังจะตักกับข้าวขายพอดี เธอถือกล่องข้าวอะลูมิเนียมหลายใบ ชะเง้อคอมองดูว่าวันนี้มีกับข้าวอะไรบ้าง

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากข้างๆ "เสี่ยวซาง! เสี่ยวซาง!"

ซางอวี๋หันไปมอง ก็เห็นร่างท้วมๆ ยืนโบกมือให้เธอหยอยๆ อยู่หลังบานกระจก

ซางอวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจำได้ทันทีว่านี่คือป้าจ้าว