บทที่ 11

บทที่ 11

เพื่อนสาวที่รู้ใจพอได้อยู่ด้วยกันก็มีเรื่องให้คุยกันไม่รู้จักจบจักสิ้น แม้แต่เรื่องนินทาชาวบ้านก็ยังสนุกเป็นบ้า

เม้าท์มอยกันเพลินจนถึงเวลาเข้างานช่วงบ่าย เหอลี่อิงก็ต้องกลับไปกลึงอะไหล่ที่โรงงานต่อ หล่อนบอกว่าเลิกงานแล้วจะมาช่วยซางอวี๋ย้ายบ้าน ส่วนซางอวี๋ก็ไปยืมไม้กวาด ที่ตักขยะ และผ้าขี้ริ้วจากสำนักงานโรงงานเพื่อมาทำความสะอาดห้องพัก

ตอนที่ซางอวี๋ปั่นจักรยานมาถึงกลางทาง ก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า วันนี้ตั้งใจจะถามเหอลี่อิงเรื่องเผยเจิงเสียหน่อย แต่ดันมัวแต่เม้าท์เรื่องชาวบ้านกับเพื่อนรักจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

เอาจริงๆ นะ ตั้งแต่เกิดใหม่จนถึงตอนนี้ ซางอวี๋ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเผยเจิงคือใคร

แต่ที่แน่ๆ คือ การที่ซางอวี๋สามารถหย่าได้อย่างราบรื่น แถมยังได้ตบหวังจื้อลี่ระบายแค้นไปอีกหนึ่งยก ล้วนเป็นเพราะความช่วยเหลือของเผยเจิงทั้งสิ้น ดังนั้นเธอจึงคิดว่ายังไงก็ต้องขอบคุณเขาสักหน่อย

ทว่าวันนี้ดันลืมไปเสียสนิทเลย

ช่างเถอะ รอให้ย้ายบ้าน จัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทางก่อน ค่อยไปขอบคุณเขาก็แล้วกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซางอวี๋ก็เร่งฝีเท้าปั่นจักรยานให้เร็วขึ้น