บทที่ 7

บทที่ 7

จ้าวเฟิ่งหลานที่เพิ่งจะโดนเหอลี่อิงด่าจนจุกอกแขนขาอ่อนแรง พอเห็นทั้งสองคนเริ่มขนของ ก็ไม่สนแล้วว่าแขนขาจะไม่ฟังคำสั่ง ปากก็ร้องตะโกน "ปล้นกันแล้ว" พลางพุ่งเข้าไปขัดขวาง

แต่น่าเสียดายที่ทั้งซางอวี๋และเหอลี่อิงต่างก็เป็นช่างคุมเครื่องกลึง ซึ่งเป็นงานที่ต้องใช้แรง ดังนั้นพละกำลังของทั้งคู่จึงไม่ใช่น้อยๆ ยายแก่ครึ่งคนครึ่งผีที่วันๆ เอาแต่กินกับนอนอย่างหล่อน จะเอาอะไรไปสู้แรงสาววัยรุ่นสองคนได้

จ้าวเฟิ่งหลานแย่งทางซ้ายก็ไม่ชนะ แย่งทางขวาก็สู้ไม่ได้ สุดท้ายเลยได้แต่ทิ้งตัวลงนั่งจุ้มปุกกับพื้น แหกปากร้องไห้ฟูมฟายแบบไม่มีน้ำตา มองซางอวี๋กับเหอลี่อิงเก็บของเสร็จอย่างรวดเร็วและเตรียมตัวจะหิ้วออกไปตาปริบๆ

"ฉันจะไปฟ้องหน่วยงาน! พวกแกปล้นข้าวปล้นของ!" จ้าวเฟิ่งหลานตบต้นขาตัวเองฉาดๆ พลางร้องโวยวาย หล่อนยื่นมือออกไปกะจะคว้าหีบของซางอวี๋ไว้

ทว่าซางอวี๋ตาไว มือไว รีบสลับมือถือหีบทันที พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบการพุ่งตัวของจ้าวเฟิ่งหลาน ทำให้จ้าวเฟิ่งหลานหน้าคะมำลงไปกองกับพื้นอย่างจัง