บทที่ 6

บทที่ 6

ภายในแฟลตห้องแถวยังคงมืดสลัวเช่นเคย ทุกบ้านต่างวางเตาถ่านรังผึ้งลูกเล็กๆ ไว้หน้าประตูห้อง ตอนนี้เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี เมื่อเตาถ่านถูกจุด กลิ่นควันถ่านที่ยังไม่ติดไฟดีผสมปนเปกับกลิ่นควันจากการทำอาหาร ทำให้แทบจะหายใจไม่ออก

นี่คือกลิ่นอายเฉพาะตัวของยุค 80

ห้องของหวังจื้อลี่อยู่บนชั้นสาม มีเพียงห้องเดียว พื้นที่แค่ราวยี่สิบตารางเมตร

ซางอวี๋ยังเดินไม่ทันถึงชั้นสาม ก็ได้ยินเสียงด่าทอเป็นจังหวะจะโคนของจ้าวเฟิ่งหลานดังแว่วมาแล้ว พอเลี้ยวพ้นมุมบันได ซางอวี๋ก็เห็นประตูห้องของหวังจื้อลี่เปิดอ้าอยู่ และมีข้าวของปลิวว่อนออกมาจากในห้องอย่างไม่ขาดสาย

ซางอวี๋รีบจ้ำอ้าวเข้าไป ยังไม่ทันถึงหน้าประตู ก็เห็นของชิ้นหนึ่งลอยละลิ่วออกมา ของสิ่งนั้นเฉียดผ่านหน้าเธอไปอย่างเฉียดฉิว

ซางอวี๋ยกมือขึ้นรับตามสัญชาตญาณ

มันคือผ้าขนหนูที่บางจนไม่รู้จะบางยังไง ถึงจะซักจนสะอาดสะอ้าน แต่ก็มีหลายจุดที่เปื่อยยุ่ยจนจะขาดอยู่แล้ว

ซางอวี๋พินิจดูอย่างละเอียด ถึงได้นึกขึ้นมาได้อย่างเลือนรางว่า นี่คือผ้าขนหนูของเธอเอง