เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 คุณลุงบอกให้ฉันเป็นลูกสะใภ้เขา
ปลายสายนั้น พ่อของฉันสะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ในขณะที่แม่แท้ ๆ ของฉันกลับพูดเพียงเรียบ ๆ ว่า “นี่เป็นสิ่งที่พวกแกสามพี่น้องควรทำ พ่อกับแม่ลำบากเลี้ยงดูพวกแกทั้งสามคนมาไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้จะใช้เงินพวกแกสักนิดเพื่อค่ารักษาพยาบาลมันไม่ได้หรือยังไง!”
พ่อพูดขึ้นว่า “ซิ่วเอ๋อ อย่าพูดอย่างนั้นเลย มันจะทำให้ลูกสาวเสียใจ!”
แม่แค่นหัวเราะหนึ่งครั้ง ก่อนจะเงียบไป
แม่ยังคงเป็นแม่คนเดิม ไม่ได้มีความรักใคร่ผูกพันกับฉันเท่าไรนัก แต่ก่อนฉันเคยคิดว่าเธอคงรักน้องสาวทั้งสองของฉัน แต่ไม่นึกเลยว่าความรักที่น้องสาวสองคนได้รับจากแม่นั้น เป็นเพียงการหยิบยื่นเศษเสี้ยวให้เท่านั้น ฉันคิดว่าแม่คงรักพ่อ แต่ฉันคงคิดผิด ป่านนี้ในใจแม่คงมีแต่พี่ชายของฉันคนเดียวแล้วกระมัง? บางทีแม่คงรู้ว่าพี่ชายอยู่ที่ไหน และเธอก็อาจจะเห็นด้วยกับการกระทำของพี่ชายด้วยเช่นกัน? พวกเขาต่างก็รู้สึกว่าอาการป่วยของพ่อเป็นเพียงการสิ้นเปลืองเงินโดยใช่เหตุ