เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 41 พนักงานประสบอุบัติเหตุจากการทำงาน
ชายหนุ่มชื่อเฉาเหล่ย เป็นคนเสฉวน เกิดปี 1987 อายุน้อยกว่าฉัน 2 ปี หลังจากสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติดเขาก็มากวางโจวเพื่อเป็นลูกจ้างทำงาน ประสบการณ์ทำงานถือว่าโชกโชนทีเดียว
ตามที่เขาเล่ามาคือ เคยเข้าโรงงานไปทำงานขันสกรู เคยเป็นบาร์เทนเดอร์ชงเหล้าในผับ เคยเป็น รปภ. ในโครงการคอนโดมิเนียม เคยขายบาร์บีคิวริมถนน เคยเป็นเด็กยกจานในร้านอาหาร ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ เก็บเงินไม่ค่อยจะอยู่เลย
เฉาเหล่ยพูดว่า “เบื่อชีวิตลูกจ้างที่ต้องทำงานเป็นกะสลับสองกะมาตั้งนานแล้ว ผมอยากเป็นเถ้าแก่เอง”
ฉันถามเขา “นายคิดออกหรือยังล่ะว่าจะทำอะไร แล้วเงินทุนสำหรับเป็นเถ้าแก่เก็บได้พอแล้วเหรอ”
เขาพูดว่า “เริ่มทำจากการค้าเล็ก ๆ ก่อน ซื้อรถจักรยานไฟฟ้าธรรมดา ๆ สักคัน จัดเตรียมหม้อ ชาม กะละมัง กระบวย ตะเกียบสักชุดก็ตั้งแผงเริ่มทำกิจการได้แล้ว ทำเลก็เล็งไว้เรียบร้อยแล้วด้วย ริมถนนตรงลานกว้างเขตตะวันออกนั่นไง มีแผงลอยเป็นแนวยาว ล้วนแต่ขายเต้าหู้เหม็น เส้นมันเทศเปรี้ยวเผ็ด ซุปหม่าล่า…”
เฉาเหล่ยบอกว่า เขาจะทำซุปหม่าล่าของเสฉวนออกมาขาย อาศัยฝีมือตัวเองยังไงก็หาเงินได้บ้างอยู่แล้ว เขาคิดว่าอย่างไรเสียก็หาเงินได้มากกว่าและสบายกว่าการไปทำงานรับเงินเดือนแน่