เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 ขนของออกจากบ้านจางจิ้ง
พอกินข้าวเย็นเสร็จ ฉันก็หยิบเงิน 1,000 หยวนออกมาคืนให้จางจิ้ง จางจิ้งถามฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจว่าจู่ ๆ ไปเอาเงินเยอะขนาดนี้มาจากไหน?
ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้เธอฟังตามตรง พอจางจิ้งฟังจบก็แอบลุ้นจนเหงื่อตกแทนฉันจริง ๆ จางจิ้งพูดว่า “เหมยเต้าหู้ ถ้าเธอขาดเงินก็บอกฉันตรง ๆ ได้เลย อย่างแย่ที่สุดเราสองคนก็แค่ใช้จ่ายกันอย่างประหยัด ค่าจ้างปัจจุบันของฉันพอถูไถเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับคนสองคนได้ เรื่องในวันนี้ถ้าเกิดจัดการไม่ดี หรือไปเจอเถ้าแก่ที่ไม่คุยด้วยเหตุผลเข้า โทรศัพท์สายเดียวก็ส่งเธอเข้าโรงพักได้แล้วนะ”
สำหรับเรื่องในวันนี้ ฉันรู้ตัวดีว่าฉันประมาทเลินเล่อจริง ๆ การกระทำเหล่านี้ของตัวเองไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง ตอนนั้นฉันแค่หน้ามืดตามัวเพราะเงินในอั่งเปา เอาแต่คิดอยากจะได้เงินขวัญถุงเปิดทำการเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ซ้ำยังนึกว่าตัวเองฉลาดปราดเปรื่อง แต่หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป ฉันก็ได้บทเรียนจำฝังใจโดยสิ้นเชิง
หลังจากนั้น ฉันก็มุ่งมั่นตั้งใจพยายามหางานอย่างเต็มที่ สำหรับการสัมภาษณ์งานในแต่ละครั้งก็งัดเอาสมาธิมาใช้เกินร้อย แต่โชคร้ายเหลือเกิน ฉันดิ้นรนติดต่อกันอยู่ครึ่งเดือนก็ยังหางานเป็นชิ้นเป็นอันทำไม่ได้อยู่ดี