เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 ออกจากปักกิ่งลงใต้ไปกวางโจว
พี่ชายกับพี่สะใภ้มองฉันด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน ตอนนั้นในใจฉันรู้สึกขุ่นเคืองพวกเขาอยู่บ้าง ฉันคิดว่า ถ้าพวกเขาจริงใจกับฉันจริง ๆ แล้วทำไมถึงปล่อยให้คนนอกเอาฉันไปพูดจาว่าร้ายกันแบบนี้? ตอนนี้พอฉันมาเห็นเข้ากับตาตัวเอง กลับทำสีหน้าจนใจแบบนี้ ทำให้ใครดูกัน?
อารมณ์เสียชะมัด!
พี่สะใภ้ถามฉันเสียงเบาอย่างกระอักกระอ่วนว่า "น้องสาวคนรอง หิวหรือเปล่า? เดี๋ยวพี่ไปอุ่นข้าวกับกับข้าวให้"
ฉันรีบตอบว่า "ไม่ต้องหรอกพี่สะใภ้ ฉันยังไม่ค่อยหิว ตอนนี้ไม่อยากกินอะไร"
ใช่สิ แค่โกรธก็อิ่มแล้ว ยังจะมีอารมณ์กินข้าวได้ยังไง ถึงแม้ตอนเที่ยงฉันจะไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ แต่ตอนนี้ฉันก็ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้นจริง ๆ
พี่ชายฉันถูมือไปมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า "น้องเล็ก คนบ้านเดียวกันกับพวกอาสะใภ้ไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก พวกเธอแค่เป็นห่วงพวกเรา"
ใช่สิ พวกเธอไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก ก็แค่คิดว่าฉันมาอยู่บ้านพี่ชายกับพี่สะใภ้แล้วกินฟรีอยู่ฟรี เป็นที่ขัดหูขัดตาพวกเธอเท่านั้นเอง อีกอย่าง ตลอด 3 เดือนที่ฉันทำงาน เงินเดือนที่ได้มาฉันก็เอาให้พี่สะใภ้แล้ว ถึงจะไม่มาก แต่ฉันก็พยายามเต็มที่ที่จะไม่กินฟรีอยู่ฟรีที่บ้านพวกเขานะ แล้วทำไมตอนที่พี่ชายกับพี่สะใภ้เผชิญหน้ากับคำพูดที่บอกว่าหวังดีของพวกอาสะใภ้ ถึงไม่พูดถึงเรื่องที่ฉันเอาเงินให้พวกเขาเลยสักคำ?