เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 โชคหล่นทับ
เมื่อคืนพี่ชายลูกพี่ลูกน้องยังเตือนสติฉันอยู่เลยว่า ให้ฉันหัดขี่ลาหาดูม้า พี่ชายลูกพี่ลูกน้องบอกว่าคนหนุ่มสาวสมัยนี้ล้วนทำกันแบบนี้ทั้งนั้น หาบริษัทขนาดเล็กอยู่เอาตัวรอดไปพลางก่อน จากนั้นก็หางานไปเรื่อย ๆ พอได้งานใหม่ที่ลงตัวเมื่อไหร่ ก็ลาออกจากงานเปลี่ยนไปทำงานใหม่ทันที!
ฉันคิดว่าวิธีนี้ใช้ได้อยู่ เพียงแต่รู้สึกว่าไม่ค่อยมีคุณธรรมเท่าไหร่ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับบริษัทขนาดเล็กเลย หากทุกคนมองบริษัทขนาดเล็กของเขาเป็นแค่แท่นเหยียบข้าม แล้วบริษัทกระเป๋าหนังขนาดเล็กของเขาทำไมจะต้องยอมเป็นคนรับภาระแทนคนอื่นด้วยล่ะ?
แต่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องก็บอกอีกว่า คนจะทำการใหญ่ หากไม่ใจเด็ดแล้วจะทำการใหญ่ได้อย่างไร ฉันรู้ว่าคำพูดของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องมีเหตุผล แต่ฉันก็ยังไม่อาจปล่อยวางห่อผ้าในใจลงได้อยู่ดี!
“ถ้าคุณลุงไม่มีธุระอะไรอื่น ฉันขอตัวก่อนนะคะ พวกเราเจอกันโดยบังเอิญ คาดว่าคุณคงไม่ช่วยฉันโดยไม่มีเหตุผล ตอนนี้ฉันเอาตัวแทบไม่รอดแล้วจริง ๆ แม้แต่ที่ซุกหัวนอนของตัวเองก็ยังไม่มีเลย ยามนี้ยังต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่นอยู่เลยค่ะ