เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 ชีวิตในเมืองเล็กอันน่าเบื่อหน่าย
ชีวิตในตำบลช่างน่าเบื่อ ช่างไร้ชีวิตชีวาเสียจริง!
ทุกวันก่อนฟ้าสาง พ่อกับแม่จะขนไม้แปรรูปที่เตรียมไว้หลายวันขึ้นรถเที่ยวแรกสุดของเช้าตรู่เข้าไปในตัวเมือง สินค้าพวกนี้ไม่ใช่แค่ส่งถึงมือลูกค้าแล้วจะจบเรื่องกัน พ่อกับแม่ยังต้องตอกประกอบไม้แปรรูปตามที่ลูกค้าต้องการให้เรียบร้อย พอเสร็จงานจากของทั้งหมดแล้ว พ่อกับแม่ถึงจะรีบขึ้นรถเที่ยวสุดท้ายจากตัวเมืองกลับมาในตำบล
พี่ชายฉันวุ่นกับการไปโรงเรียนทุกวัน จากนั้นก็วุ่นกับการไปกินข้าวบ้านอาเล็ก คอยเล่นกับน้องชายลูกพี่ลูกน้องสองคน
ส่วนฉันต้องดูแลน้องสาวสองคน มื้อเช้ากินซาลาเปาน้ำตาลคนละลูก มื้อเที่ยงก็ยังเป็นซาลาเปาน้ำตาลคนละลูก ช่วงแรก ๆ ฉันยังรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ดีทีเดียว ตอนอยู่หมู่บ้านเล็กบนเขาไม่เคยได้กินซาลาเปาน้ำตาลเลย แป้งขาวบาง ๆ ห่อหุ้มน้ำตาลทรายขาวแสนหวาน พอโดนไอร้อนนึ่งก็ละลายกลายเป็นน้ำเชื่อมข้นคลัก พอกัดเข้าไปคำเล็ก ๆ มันช่างหวานเหลือเกิน หวานซึ้งเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจฉันเลยทีเดียว