เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 พ่อมารับฉันกับน้องสาวแล้ว
พอกินข้าวเสร็จ ย่าก็เดินไปส่งพวกเราสามคนพ่อลูกกลับบ้าน พ่อเพียงเก็บเสื้อผ้าของพวกเราอย่างง่าย ๆ เครื่องครัวพวกหม้อ ชาม กะละมัง กระบวย หรือตะเกียบไม่เอาไปเลยสักชิ้นเดียว
ย่าถาม “ทำไมไม่เก็บเอาไปด้วยกันล่ะ?”
พ่อฉันบอก “ในตำบลซื้อของใหม่ไว้หมดแล้ว ของเก่าขนไปก็ไม่ได้ใช้ แถมยังเกะกะพื้นที่ ของพัง ๆ พวกนี้ขนไปเยอะ ประเดี๋ยวตอนขึ้นรถเขาจะคิดค่าโดยสารเพิ่มเอา”
ย่าบอก “แบบนั้นก็ได้ ถึงยังไงในตำบลก็อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ขาดเหลืออะไรแกก็กลับมาเอา อย่ากลัวลำบากเลย คิดเสียว่ามีเวลาก็กลับมาดูแม่บ่อย ๆ”
พ่อฉันพูดเสียงสะอื้น “แม่ แม่ไปอยู่ด้วยกันในตำบลเถอะ ที่นั่นเดินทางสะดวกกว่า อยู่ในหมู่บ้านนี้ไม่มีอะไรเลย ร่างกายแม่ก็ไม่ค่อยดี หากลูกหลานไม่อยู่ข้างกายสักคน แม่เจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมา จะออกไปหาหมอก็ไม่สะดวก ไม่เหมือนในตำบล เดินออกจากบ้านไม่กี่ก้าวก็ถึงโรงพยาบาลประจำตำบลแล้ว”