เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 วางใจได้เลยครับ
เล่มที่ 1 อย่าดูแคลนความทะเยอทะยานของชายหนุ่มผู้ยากจน
เขตเมืองเก่าจีสุ่ยถานตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองคุนเจียง ที่นี่เป็นชุมชนแออัดขนาดใหญ่ ผู้อยู่อาศัยส่วนมากเป็นคนงานที่ถูกเลิกจ้างและแรงงานจากต่างถิ่นที่เข้ามาเช่าบ้านพักอาศัย
เมื่อมองจากระยะไกล มันดูคล้ายปื้นโรคผิวหนังขนาดมหึมาที่เกาะติดอยู่ด้านข้างของตัวเมืองอันสว่างไสวด้วยแสงไฟ ช่างเป็นภาพที่ไม่น่ามองเอาซะเลย
ทว่าเขตเมืองเก่าที่มีสภาพเช่นนี้กลับเป็นแหล่งรวมแรงงานระดับล่างกว่าร้อยละเก้าสิบ คอยป้อนกำลังแรงงานให้แก่ตัวเมืองอย่างไม่ขาดสาย ความสะอาดและความสวยงามของตัวเมืองนั้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเหล่าแรงงานเหล่านี้มีส่วนสำคัญอย่างมาก
ซูเฉินเดินลัดเลาะไปตามถนนคอนกรีตเก่าโทรมที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อ ตามหน้าต่างไม้เตี้ยๆ มักมีไม้ไผ่ยาวยื่นออกมาในแนวเฉียง บนนั้นตากเสื้อผ้าหลากสีสันเอาไว้เต็มไปหมด หากไม่ใช่คนที่เดินผ่านเส้นทางนี้เป็นประจำ เกรงว่าแม้แต่จะก้าวขาสักก้าวก็คงลำบาก
ซูเฉินฮัมเพลงเบาๆ พลางหลบหลีกสิ่งกีดขวางอย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าจะเป็นราวตากผ้า ก้อนถ่านอัดแท่งสำหรับหุงต้ม หรือกองเศษทองแดงและเศษเหล็กนับไม่ถ้วน... จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าบ้านของตัวเอง