เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 บุญกุศลจ๋า บุญกุศล!
ซูเฉินรู้ดีว่าหลงซวีเป็นพวกซื่อตรงและหัวโบราณ หากบอกว่าจะสร้างหุ่นเชิดขึ้นมาเพื่อช่วยตัวเองโกงการเรียน อีกฝ่ายคงไม่เต็มใจนัก เขาจึงหาเหตุผลดี ๆ มาอ้างทันทีว่า เพื่อให้ตัวเองสามารถตั้งใจศึกษาเล่าเรียนและทำความดีสะสมบุญกุศลให้มากขึ้น จึงจำเป็นต้องสร้างสิ่งวิเศษขึ้นมาช่วยเหลือ
เมื่อหลงซวีฟังแล้วเห็นว่ามีเหตุผล จึงตอบตกลงทันที พร้อมบอกว่าภายในป้ายบุญกุศลยังมีไม้เขียวเหลืออยู่จำนวนหนึ่ง สามารถนำมาใช้เป็นวัตถุดิบได้ เพียงแต่การสะสมบุญกุศลนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
พอได้ยินเรื่องการสะสมบุญกุศล ซูเฉินก็เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมา รีบถามหลงซวีทันทีว่าต้องใช้บุญกุศลมากเท่าไหร่ถึงจะเพียงพอ
หลงซวีเงียบไปพักใหญ่ ราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยตอบในที่สุด
“หากต้องการให้เชี่ยวชาญทั้งศาสตร์พิธีกรรม การยิงธนู การขี่ม้า ดนตรี ตลอดจนวิชาความรู้จากร้อยสำนักปรัชญา อย่างน้อยก็ต้องใช้บุญกุศลสองแสนแต้มขอรับ”
“สองแสนแต้ม!”
ซูเฉินตกตะลึงกับตัวเลขดังกล่าวจนเบิกตากว้าง
“แล้วเมื่อกี้ที่สร้างนักรบเกราะทรงพลังบนรถประจำทาง ใช้บุญกุศลไปเท่าไหร่กัน?”