ตอนที่ 133 แผ่นดินฮั่นสั่นคลอนดั่งพายุโหม เรา...สุดความสามารถแล้ว

แม้จำนวนคนจะน้อยกว่าชาวเซียนเป่ยอยู่มากโข ทว่าไอสังหารที่ถาโถมเข้าใส่กลับทำให้ทหารม้าเซียนเป่ยหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา กระทั่งดาบในมือยังแทบจะถือไว้ไม่อยู่

เตียวหุยควบม้าเป็นผู้นำ พุ่งทะยานไปถึงหน้าทัพเซียนเป่ย ทวนงูจั้งแปดตวัดออกไปเพียงครั้งเดียวก็เสียบทะลวงทหารม้าเซียนเป่ยสองนายจนลอยกระเด็นออกไป

ดวงตาเสือดาวของเขาเบิกกว้าง เสียงดั่งสายฟ้าฟาด:

“ไอ้เจ้าเด็กน้อยจื้อจั้ง! จางผู้นี้อยู่นี่แล้ว! ยังไม่รีบลงจากหลังม้ามาสวามิภักดิ์อีก!”

ที่แท้หลังจากเตียวหุยส่งจดหมายเสร็จ ก็รีบลงใต้ทันที ไล่ตามมาจนถึงเมืองซาหลิง

ในวินาทีนี้ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

เหล่าทหารเซียนเป่ยก็แตกสลายลงโดยสิ้นเชิง

เดิมทีพวกมันก็ถูกเขาวงกตกำแพงน้ำแข็งเล่นงานจนขวัญกำลังใจมลายสิ้นอยู่แล้ว บัดนี้ยังถูกกองทัพเซียนเติงของเตียวหุยล้อมไว้อีก จะยังมีจิตใจคิดต่อต้านแม้เพียงครึ่งส่วนได้อย่างไร

หลายคนโยนอาวุธในมือทิ้ง หันหลังคิดจะหนี