เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ฉับพลันนั้น พระเจ้าเลนเต้ลืมตาขึ้น ในดวงตากลับกระจ่างใสอย่างน่าประหลาด
ภายในตำหนักไร้ผู้คน เหลือเพียงเตียวเหยียง เตียวต๋ง เกียนสิด และเหล่าขันทีที่คุกเข่าหมอบอยู่หน้าแท่นบรรทม ทุกคนต่างหลั่งน้ำตานองหน้า
กลับไม่มีบุตรหลานในสายเลือดของเขาแม้แต่คนเดียว
พระมารดาต่งไทเฮาอยู่ภายนอกเพื่อปกป้องหองจูเหียบ ส่วนเหอฮองเฮาก็ไม่อาจไว้วางใจได้
พระเจ้าเลนเต้เงยหน้ามองกลุ่มขันทีเหล่านี้ พวกเขาอยู่เคียงข้างตนมาตลอดชีวิต ถูกคนทั้งใต้หล้าด่าทอว่าเป็นคนโฉด
ไม่นึกเลยว่าจนวาระสุดท้าย ก็ยังเป็นพวกเขาที่มาส่งตนเป็นครั้งสุดท้าย
“ผู้คน……ล้วนด่าทอว่าเราโง่เขลา
ด่าทอว่าเราโปรดปรานขันที ทำลายระเบียบราชการ ขายตำแหน่งราชการ และมัวเมาในกามจนทำลายชาติ”
เขาหัวเราะเบาๆ อย่างสมเพชตัวเองอย่างที่สุด
“เราไม่ปฏิเสธ