เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หวังเจียงพุ่งตัวขึ้นไปก้าวหนึ่ง คว้าคอเสื้อด้านหลังของคนผู้นั้นแล้วกระชากลงมาจากกำแพง
คนผู้นั้นเซถลาไปสองก้าวแล้วยืนหยัดมั่น ปัดฝุ่นบนร่างกาย บนใบหน้าไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เพียงมองดูเหล่าทหารที่ล้อมเข้ามาอย่างเรียบเฉย
อายุราวสี่สิบปี ใบหน้าหมดจดงดงาม ดูคล้ายบัณฑิตตกยากธรรมดาคนหนึ่ง
“ผู้น้อยกาเซี่ยงแห่งอู่เวย เป็นเพียงบัณฑิตพเนจรที่ตกค้างอยู่ที่นี่” เขาป้องมือคารวะ
“พวกท่านจับกุมข้า ด้วยเหตุอันใด?”
หลี่ฉางเดินเข้ามา โบกมือให้เหล่าทหารถอยออกไป
“ท่านเจี่ย เสียมารยาทแล้ว” หลี่ฉางป้องมือกล่าวขออภัย
“เมืองจี้เพิ่งผ่านศึกสงคราม นอกเมืองเต็มไปด้วยกองกำลังกบฏของเป่ยกงป๋ออวี้ ข้าเกรงว่าท่านจะอยู่ที่สถานพักแรมไม่ปลอดภัย จึงตั้งใจนำคนมาเชิญท่านไปที่จวนเจ้าเมือง
คนของข้าไม่รู้ความ ทำให้ท่านตกใจ หวังว่าท่านจะให้อภัย”