กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ท่านทูตสวรรค์ซ้าย ท่านลองนับดูเถิด” หลี่ฉางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ทองคำห้าพันเหลี่ยง เงินอีกหลายแสน และสมบัติอีกนับไม่ถ้วน นี่คือผลตอบแทนในครั้งนี้”
จั่วเฟิงหยิบทองคำแท่งขึ้นมากัดคำหนึ่ง ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น:
“ไม่ต้องนับ ไม่ต้องนับ! กุนซือหลี่ทำงาน ข้าพเจ้าวางใจ!”
“ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้” หลี่ฉางกล่าว “หีบใบใหญ่ที่สุดเหล่านั้นคือของกำนัลแด่ฝ่าบาท ส่วนหีบขนาดกลางคือของสิบขันทีที่เหลือ ส่วนที่เหลือคือของท่านทูตสวรรค์!”
“ดี ดี ดี!” จั่วเฟิงพยักหน้าติดต่อกัน:
“กุนซือหลี่ช่างเป็นคนรู้ความจริง ๆ! ไม่เหมือนพวกตระกูลขุนนางเหล่านั้น แต่ละคนร่ำรวยมหาศาล แต่พออยากได้ตำแหน่งราชการกลับหวงแหนชื่อเสียงเพียงน้อยนิด!”
“ล้วนเป็นสิ่งที่ควรทำ” หลี่ฉางยิ้ม “ภายหน้ายังต้องพึ่งพาอาศัยท่านทูตสวรรค์ ช่วยกล่าวคำดี ๆ แทนพวกเราต่อหน้าฝ่าบาทและเหล่าขันทีด้วย”
“นั่นยังต้องพูดอีกหรือ!” จั่วเฟิงตบหน้าอกตัวเอง: