ตอนที่ 62 เมืองจี้เสี้ยนถูกตีแตก

กัวเตี่ยนส่ายหน้า “โซ่วเฉิง ข้าเองจะมิรู้ได้อย่างไรว่าอาจมีเล่ห์เพทุบาย? ทว่าเจ้าจงดูพี่น้องบนกำแพงเมือง ดูเหล่าราษฎรในเมืองเถิด พวกเขาต้านทานต่อไปไม่ไหวแล้ว”

เขาชี้ไปยังใต้กำแพงเมือง ราษฎรนับไม่ถ้วนต่างประคองคนแก่จูงเด็กยืนอยู่บนถนน ชะเง้อคอรอคอยกองหนุนด้วยความหวัง

ผู้เฒ่าผู้แก่จำนวนไม่น้อยคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะไปทางทิศตะวันออก

ชาวเชียงจำนวนไม่น้อยเตรียมพร้อมที่จะลอบแทงข้างหลังอยู่ทุกเมื่อ!

“ยามนี้คนทั้งเมืองต่างฝากความหวังไว้ที่กองหนุน” กัวเตี่ยนเห็นภาพนี้ก็เริ่มรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาบ้าง

“หากข้าบอกว่านี่เป็นเรื่องเท็จ ขวัญกำลังใจของกองทัพคงพังทลายลงทันที ไม่ต้องรอให้ทัพกบฏบุกเมือง พวกเราคงแตกตื่นกันเองก่อน ข้าไม่มีทางเลือกอื่น”

ม้าเท้งและบังเต๊กนิ่งเงียบ พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่เจ้าเมืองกล่าวคือความจริง

เช้าวันรุ่งขึ้น นอกเมืองพลันมีเสียงตะโกนสังหารดังกึกก้องสะเทือนฟ้า