เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทุกคนตกตะลึงไปชั่วขณะ
“ยุยงให้แตกแยก” หลี่ฉางกล่าว “หานซุยกับเปียนจางเดิมทีเป็นผู้ร่วมสมคิด มีฐานะทัดเทียมกัน
ยามนี้หานซุยแอบเปียนจางติดต่อกับพวกเราอย่างลับ ๆ ทั้งยังคิดจะฮุบความชอบไว้คนเดียวและครอบครองเลียงจิ๋วเพียงผู้เดียว
หากเปียนจางรู้เข้า มีหรือจะไม่แค้น? เพียงเสี้ยมสักนิด ทั้งสองย่อมเกิดบาดหมาง ถึงเวลานั้นหากหานซุยคิดจะแปรพักตร์ เปียนจางก็จะไม่ไปกับเขา
พวกเรายังสามารถเผยเรื่องนี้ให้เป่ยกงเป๋ออวี้ หัวหน้ากบฏที่แท้จริงรับรู้ได้ทุกเมื่อ!
ให้พวกเขาทั้งสามฝ่ายรบกันเองภายใน!”
“ยอดเยี่ยม!” เตียวหุยตระหนักแจ้ง “น้องสี่ สมองของเจ้ากะล่อนยิ่งกว่าผีเสียอีก!”
เล่าปี่เองก็ปรบมือหัวเราะกล่าวว่า
“ดี! เอาตามที่น้องสี่ว่า! ตอบจดหมายหานซุยไปทันที นัดหมายอีกสิบวันกองทัพข้าจะเคลื่อนพลถึงใต้เมืองจี้เซี่ยน ให้เขาสุดสัญญาณไฟในเมืองเป็นสัญญาณ ร่วมมือทั้งภายในและภายนอก สังหารเป่ยกงเป๋ออวี้”