ตอนที่ 42 หุนหันพลันแล่น แต่ก็อย่าหุนหันพลันแล่นจนเกินไป

ยามเช้าตรู่

นอกประตูค่ายเนืองแน่นไปด้วยเหล่าทหารพ่วงพีและชาวบ้านที่แบกสัมภาระไว้บนหลัง

คนเหล่านี้ส่วนใหญ่คือฝูงชนสามพันคนที่เล่าเอี๋ยนยัดเยียดเข้ามาในตอนแรก และถูกหลี่ฉางใช้เป็นทหารพ่วงพีเพื่อขนส่งเสบียง

ติดตามกองทัพตระเวนไปทั่วกว่าครึ่งปี ลำบากตรากตรำมาสารพัด บัดนี้กบฏโพกผ้าเหลืองถูกปราบราบคาบแล้ว ทุกคนต่างใจจดใจจ่ออยากกลับบ้าน

เล่าปี่ยืนอยู่บนแท่นสูง มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังเบื้องล่าง ในใจรู้สึกไม่นึกอยากปฏิเสธ จึงกล่าวเสียงดังว่า

“พี่น้องทุกท่าน กบฏโพกผ้าเหลืองถูกปราบแล้ว ใต้หล้าสงบสุขชั่วคราว ผู้ใดต้องการกลับบ้านไปทำนา ข้าจะแจกข้าวให้คนละห้าโต่ว ออกเดินทางได้ทันที!”

“ขอบพระคุณท่านผู้บังคับการเล่า!”

“ท่านผู้บังคับการเปี่ยมด้วยคุณธรรม!”

เหล่าทหารพ่วงพีโห่ร้องด้วยความยินดี ต่างพากันคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณ