ตอนที่ 8 ส่งมอบความดีความชอบ?

กวนอูโน้มตัวไปตัดศีรษะของเฉิงหย่วนจื้อแล้วถือไว้บนง้าวพยัคฆ์ ศีรษะนั้นเบิกตากว้าง หยดโลหิตไหลหยดลงสู่พื้นตามด้ามง้าว

เขาบังคับม้าแล้วแผดเสียงก้องกังวานดุจระฆังยักษ์ไปทั่วสนามรบ “หัวหน้าโจรตายแล้ว! ผู้ใดจำนนไม่ฆ่า!”

กองโจรโพกผ้าเหลืองโดยรอบเหลือบเห็นศีรษะที่หยดเลือดอยู่บนง้าว ซึ่งก็คือแม่ทัพของพวกตน พลันขวัญหนีดีฝ่อ

มีคนสั่นเสียงร้องไห้ “แม่ทัพก็ไม่มีแล้ว จะสู้ไปเพื่ออะไร?”

“ยอมจำนนเถิด! ยอมจำนนแล้วจะมีชีวิตรอด!”

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อขาทั้งสองอ่อนแรงลงก็พากันคุกเข่าลงเป็นแถบ ร้องไห้คร่ำครวญขอชีวิต

มีเพียงพวกที่อยู่รอบนอกซึ่งฝีเท้าไวกว่าที่ยังคงหนีตายอย่างบ้าคลั่ง วิ่งจนนึกแค้นใจที่บิดามารดาให้ขามาน้อยเกินไป

เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุย ต่างนำทัพคนละส่วนเข้าโอบล้อม ทหารสองพันนายกลับสามารถกดดันกองโจรโพกผ้าเหลืองกว่าสองหมื่นคนไว้กับที่ได้อย่างแน่นหนา