กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ดี ดี ดี!” เลี่ยวเอียนตบมือหัวเราะร่า รอยย่นที่หางตาคลี่ออกอย่างอารมณ์ดี
เล่าปี่ก้าวขึ้นหน้าไปในจังหวะที่เหมาะสม โค้งกายป้องมือตามคำแนะนำคร่าว ๆ ที่หลี่ฉางให้ไว้ แล้วกล่าวอย่างจริงใจว่า
“เพียงแต่ตัวข้าเป็นเพียงสามัญชนไร้ตำแหน่ง ทหารในสังกัดก็น้อย อาวุธชุดเกราะก็เบาบาง เกรงว่าจะยากรับภาระหนักในการกวาดล้างโจรโพกผ้าเหลืองแห่งมณฑลอิวจิ๋ว ยากจะช่วยท่านผู้ว่าการกวาดล้างอิวจิ๋วให้ราบคาบได้ขอรับ”
เลี่ยวเอียนแสร้งทำเป็นประหลาดใจเลิกคิ้วขึ้น
“สามัญชน? สามัญชนอันใดกัน! นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือเปี๋ยปู้ซือหม่าแห่งจวนผู้ว่าการมณฑลอิวจิ๋วของข้า สามารถนำทัพโดยอิสระ จัดการเสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์ได้ด้วยตนเอง!”