เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลี่ฉางหันหน้าไปทางเหล่าทหารบ้านที่ยืนแถวกันอย่างบิดเบี้ยวเต็มสนาม เขานำชามดินเผาหยาบใบหนึ่งกับตะเกียบไม้หนึ่งคู่เดินไปที่หน้าแถว
“ทุกท่าน อย่าเพิ่งรีบร้อนจัดแถว”
หลี่ฉางชูชามและตะเกียบขึ้นแล้วตะโกนเสียงดัง:
“อุปกรณ์ทำกินของพวกเจ้า คงรู้จักกันทุกคนกระมัง?”
เหล่าทหารบ้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะครืนออกมา: “รู้จัก!”
มีเจ้าหนุ่มหัวทื่อคนหนึ่งยังชี้ไปที่ชาม: “ข้าเพิ่งกินเสร็จ!”
หลี่ฉางพยักหน้า: “ดี มือที่ถือชามคือมือซ้าย มือที่ถือตะเกียบคือมือขวา นับแต่วันนี้ไป ให้จำแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ต่อให้เจ้าจะเป็นคนถนัดซ้ายก็ต้องจำให้ได้!”
เขาชูชามขึ้น: “นี่คือซ้าย”
แล้วชูตะเกียบขึ้น: “นี่คือขวา”
“ข้าตะโกนว่า ‘ซ้าย’ พวกเจ้าต้องชูมือซ้าย ข้าตะโกนว่า ‘ขวา’ พวกเจ้าต้องชูมือขวา ใครชูผิด ต้องอยู่ฝึกต่ออีกครึ่งชั่วยาม”