กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทั้งสี่คนกราบไหว้ฟ้าดิน เมื่อสาบานเป็นพี่น้องเสร็จสิ้น ก็เริ่มปรึกษาหารือเรื่องสำคัญ
“พี่ใหญ่ ข้าพอจะมีทรัพย์สินอยู่บ้าง เมื่อครู่ได้ให้คนไปขายทรัพย์สินบรรพบุรุษแล้ว อย่างน้อยสามารถรับสมัครชาวบ้านผู้กล้าได้สามร้อยกว่าคน”
เตียวหุยตบหน้าอกตนเองอย่างองอาจผ่าเผย
“คำกล่าวที่ว่า กองทัพยังไม่เคลื่อน เสบียงต้องไปก่อนนั้นถูกต้องแล้ว เสบียงทหารเพียงพอหรือไม่?” หลี่ฉางแสร้งทำเป็นอวดรู้แล้วถามขึ้น
“ข้าพอมีทรัพย์สินอยู่บ้าง เพียงพอสำหรับใช้สอยหกเดือน!” เตียวหุยครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าว
ส่วนเล่าปี่และกวนอูยังคงติดค้างอยู่กับประโยคที่ว่า ‘กองทัพยังไม่เคลื่อน เสบียงต้องไปก่อน’! สำหรับยุคสมัยที่ความรู้ด้านพิชัยสงครามถูกตระกูลขุนนางและตระกูลแม่ทัพกุมไว้อย่างแน่นหนานั้น พวกเขาไม่มีโอกาสได้สัมผัสเลยแม้แต่น้อย
“สามร้อยคนยังน้อยเกินไป อย่างน้อยต้องหนึ่งพันคน ถึงจะดึงดูดความสนใจได้” หลี่ฉางกล่าวอีก
“ข้า ข้าพอมีทรัพย์สินอยู่บ้าง……”
เตียวหุยรู้สึกว่า ดูเหมือนตนเองจะไม่ได้มีทรัพย์สินมากมายอย่างที่คิดแล้ว