เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 49 ทำการแก้ไขเล็กน้อย
ข้าได้อ่านเนื้อหาของเมื่อวานอีกรอบ ตอนนั้นเนื้อหาที่ต้องเขียนมีค่อนข้างมาก จึงเขียนไปตามโครงเรื่อง พอวันนี้มาดูอีกครั้ง ก็พบว่ามีบางจุดที่ไม่เหมาะสมจริงๆ จึงได้แก้ไขส่วนที่เป็นข้อถกเถียงกันมากไปแล้ว อีกทั้งยังย้ายการแบ่งระดับพลังไปไว้ในตอนที่หนึ่งด้วย ภายหลังจะเพิ่มการเปรียบเทียบระดับพลังของเหรียญตราขุนพลกับระดับพลังในยุคสมัยนี้เข้าไปอีก
ก่อนหน้านี้ทำให้ทุกคนรู้สึกไม่ดี ต้องขออภัยด้วย
(จบตอน)
⬢⬢⬢
ตอนที่ 50 เหล่าบรรพชนพิโรธ
รองผู้บัญชาการเมืองหลวงหานเทา และหัวหน้าองครักษ์หน้าพระที่นั่งฉินจวงถูกสังหารจนสิ้น ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากพูดอันใด ถึงขั้นมีบางคนลากคนสนิทของหานเทาหลายคนลงจากหลังม้า จับมัดแล้วส่งตัวมาที่หน้ากระโจม ใช้อาวุธทุบตี บังคับให้พวกเขานั่งคุกเข่าลง
กองทัพติ้งอันเมื่อนับย้อนกลับไปหลายชั่วอายุคน ล้วนเป็นกำลังทหารที่ขึ้นตรงต่อจวนตระกูลซู แม้จะไม่รุ่งเรืองเท่าในอดีต แต่ในสายเลือดก็ยังคงยอมรับ กว่าสี่พันคนรวมตัวกันมาทางกระโจมใหญ่ ในบรรดาใบหน้าเหล่านั้นมีทั้งคนที่ฮึกเหิม กำอาวุธตะโกนร้องตาม และมีทั้งคนที่หวาดหวั่นกังวล มองซ้ายมองขวา
ทุกสิ่งนี้ ซูเฉินล้วนมองเห็นอยู่ในสายตา เขาวางมือซ้อนกันค้ำดาบยืนหยัด “ข้าเคยพูดไว้ ผู้ที่ยอมตามจงร่วมก่อการกับข้า ผู้ที่ไม่ยอมตามจงปลดเกราะอาวุธ กลับไปทำนา ข้าจะไม่สร้างความลำบากให้พวกเจ้า”