เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 46 ยินดีต้อนรับการยึดทรัพย์
เงาร่างผู้คนเดินเข้าออกจวนอันน่าเกรงขามอย่างขวักไขว่
ทหารแต่ละนายยกหีบเดินออกมา จากนั้นแปะแถบผนึกสีขาวแล้วยกขึ้นขบวนรถม้ากว่าสิบเกวียนที่จอดรออยู่หน้าประตู ทหารเหล่านี้เมื่อเห็นซูเฉินก็ไม่มีสีหน้าใด ๆ ทั้งสิ้น
ภายในประตูจวนมีเสียงร้องไห้คร่ำครวญ ญาติห่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ภายในจวนต่างกอดห่อสัมภาระ กำลังถูกทหารเกราะหลายนายขับไล่ เมื่อเห็นซูเฉินกลับมาก็แห่กันเข้าไปหา ชี้ไม้ชี้มือไปที่กำลังทหารรอบด้านพร้อมกับพูดไม่หยุด
เสียงมากมายดังอื้ออึงอยู่ข้างหูจนฟังไม่ถนัด ซูเฉินไม่สนใจ เขาเบียดตัวฝ่าฝูงชนออกมา โถงรับรองในลานเรือนด้านหน้าและห้องทุกห้องล้วนถูกแปะแถบผนึก สิ่งของที่สามารถยกออกไปได้ส่วนใหญ่ถูกนำมาวางไว้ใต้ชายคาเพื่อรอการตรวจนับ
มีขุนนางจากจวนผู้ว่าการจำซูเฉินได้ จึงกระซิบเบา ๆ ว่า “คุณชายอย่าได้ทำอันไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด” จากนั้นก็กล่าวเสริมว่า “ท่านโหวและผู้ว่าการทังอยู่ที่ลานกลางเรือนด้านโน้น”
ซูเฉินไม่ตอบรับ ใบหน้ามองไม่ออกว่ารู้สึกเช่นไร ทหารรอบด้านและสาวใช้กับบ่าวรับใช้ที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญต่างหลีกทางให้เขาเดินผ่านไป ทางด้านลานกลางเรือน มีเสียงร้องไห้ดังกึกก้องยิ่งกว่าเดิม