เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 52 บังเกิดลมพายุ
“กังวลรึ?”
ซูเฉินมองบิดา ด้านข้างก็มีมารดาที่มองมาด้วยสีหน้ากังวล เขาหัวเราะขึ้นมา หยิบไม้บรรทัดอันหนึ่งขึ้นมา มองแผนที่ภูมิประเทศตรงหน้า พลางเอ่ยปากพูดต่อไปว่า “กังวลว่าก่อการไม่ราบรื่น หลังพ่ายแพ้จะถูกสังหารทั้งครอบครัวหรือ? หรือว่าจะถูกล้างตระกูล?”
ชายชรามองบุตรชายใช้ไม้บรรทัดชี้วัดบนแผนที่หน้าโต๊ะ ในใจท้ายที่สุดก็ยังมีความกังวล “ไม่ใช่ว่ายึดทรัพย์ไปแล้วหรือ? ราชสำนักมีอำนาจยิ่งใหญ่ ถึงเวลานั้นกำลังทหารแต่ละมณฑลยกมาปราบกบฏ เจ้าจะรับมืออย่างไร? อาศัยเพียงกำลังทหารเมืองติ้งอันที่ไม่ถึงห้าพันนายน่ะหรือ?”
“ท่านพ่ออา... ก่อนหน้านี้ท่านก็เห็นแล้ว ตระกูลเราเดินมาถึงขั้นนี้ ท่านคิดว่าฮ่องเต้จะปล่อยพวกเราไปจริง ๆ หรือ? คิดว่าพี่ใหญ่ตายแล้ว ตระกูลเราจะสงบสุขได้หรือ?”
ซูเฉินไม่ได้เงยหน้า ขณะที่วัดระยะทางระหว่างเมืองติ้งอันกับอำเภอน้อยใหญ่โดยรอบบนแผนที่ พลางกล่าวว่า
“พวกเรายังตายไม่หมด! ทายาทบรรดาศักดิ์โหวอย่างพวกเรายังตายไม่หมด! โอรสสวรรค์บนท้องพระโรงพระองค์นั้นย่อมไม่มีทางวางใจ วันนี้เป็นเพียงการทำเป็นสบตา พอพรุ่งนี้คลื่นลมสงบลง เชื่อหรือไม่ว่าบุรุษตระกูลซูของพวกเราล้วนต้องตายในอุบัติเหตุ? ส่วนเรื่องกำลังทหารที่ท่านพูดถึง... ผู้ใดบอกท่านว่ามีเพียงของเมืองติ้งอัน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซูฉงฟางก็ชะงักอึ้ง